Kenny De Cuyper
is zorgmanager geriatrie in het AZ Nikolaas. Kenny doceert ook aan de Antwerpse Karel de Grote Hogeschool.

Verwachtingen in de zorg
‘Kwaliteit’, ‘indicator’, ‘patiëntveiligheid’, ‘SMART’, ‘accreditatie’,… allemaal termen die in de verste verte niet werden gelinkt met verpleegkunde, toen dit vakgebied in heel primitief en vrijwillig werd uitgevoerd door de eerste verpleegkundigen (mannen!) in Indië, circa 500 v.C.

Vandaag hoor ik deze woorden meer rondom mij terwijl docenten en (hoofd)verpleegkundigen het nog liever hebben over ‘beleving’, ‘zorgrelatie’ of ‘empathie’. Die eerste termen laten een minder bekend, soms onbemind gezicht zien van de zorgsector. Verpleegkundigen en andere disciplines worden daarmee concreet uitgedaagd: accreditatieteams drukken in naam van de zorgvrager verwachtingen uit naar professionals om aan te tonen hoe goed ze bezig zijn.

Op zich vind ik daar niets mis aan, integendeel. Het zal de kwaliteit van zorg ten goede komen. Ik vraag me wel af in welke mate onderwijs en praktijk hierin op dit ogenblik op mekaar zijn afgestemd. Ik herinner mij de tempoversnelling en curriculumvernieuwing(en) van amper een jaar geleden. Studenten stonden op en gingen slapen met het woordje ‘competentie’. Verpleegkundigen op het terrein werden overspoeld met nieuwe begrippen. Docenten en leidinggevenden spraken vertegenwoordigers uit het werkveld (bijna smekend) aan om naast de drukke agenda actief mee te werken in een commissie die leerresultaten en competentiegerichte vakinhoud zou ontwikkelen. De visitatierondes van de hogescholen zijn ondertussen gedaan. En toevallig of niet is het nu de beurt aan de zorginstellingen om dezelfde oefening met andere invalshoeken en criteria te doen over de eigen manier van ‘verantwoorde’ zorg verlenen. Het woord ‘competentie’ werd vervangen door ‘procesindicator’.

Streven naar verantwoording en kwaliteit is nodig, maar het brengt ook gevaren met zich mee. Ik zie zorgverleners immers nog steeds zoeken naar manieren om met de stijgende werkdruk en zorgzwaarte om te gaan. Tegelijk  worden ze gemotiveerd mee te werken, te reflecteren en te vernieuwen in functie van accreditatiepunten. Is de nieuw opgeleide verpleegkundige daar meer toe in staat?
De brug tussen onderwijs en praktijk neigt naar mijn gevoel eerder naar een zebrapad over een autostrade, met verschillende snelheden in beide richtingen. Hoe vertrouwd is de toekomstige verpleegkundige met een eisenkader van JCI of Q-mentum? En de eerste afgestudeerde verpleegkundige die zijn of haar portfolio moet voorleggen bij een sollicitatie om te tonen hoe competent hij of zij is geworden, moet ik nog tegenkomen.

Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?