Kenny De Cuyper
is zorgmanager geriatrie in het AZ Nikolaas. Kenny doceert ook aan de Antwerpse Karel de Grote Hogeschool.

Het leven zoals het is?
Op Youtube staan filmpjes waarin voorbijgangers rond een persoon in nood stappen. Het lijkt onwaarschijnlijk tot je zelf zoiets meemaakt en denkt: waar hangt die camera?
Het was een koude vrijdagavond in mijn geboortedorp. Een man van een jaar of veertig zat op de grond, voor een frituur. Ik rook een lichte alcoholgeur. Hij had een wilde baardgroei en te grote kleren aan. Hij beet de tanden stuk door pijn aan de knie. De rechtse voet lag naar buiten gedraaid. Meneer wou geen ambulance. En nee, niemand anders kon hem ophalen. 
De bovenbuur van de frituur zei: ‘Het is een komediant. Hij kon z’n vlees niet betalen en is toen buiten komen liggen.’ Mensen liepen binnen en buiten, blazend in de handen tegen de kou. 

In overleg met de man belde ik de politie. Een jonge agent zei: ‘Ach, de zoveelste dronkaard. (…) Kijk, nu valt ie ook nog in slaap.’ 
Een vrouwelijke agent volgde mijn idee om toch een ambulance te bellen. De man was inmiddels niet meer wekbaar. Hij had geen diabetespas bij zich. Was er iets anders gaande? De polsslag was goed voelbaar. We wachtten op de hulpdiensten.

Twee weken later staan drie dochters rond half negen ‘s ochtends op de intensive care (ic) vol ongeloof naar hun mama te staren. Ze zou vier dagen later 56 jaar zijn geworden. Drie dagen zou de roes duren, dan zou hun mama naar huis kunnen. Helaas treden er complicaties op. Het overlijden komt totaal onverwacht. 
Om kwart voor negen komt de arts in de box en zegt: ‘Gecondoleerd. Ik heb juist gekeken op internet. Die medicatie zet zich na drie dagen massaal af in de hersenen, met een neurologisch deficit en bijna onvermijdelijk de dood. Mja, ik wist het ook niet. Spijtig. (20 seconden stilte) Veel sterkte.’

Terwijl de dochters huilend hopen dat mama hen zou beetnemen en ontwaken, gaat ‘het leven zoals het is’ op de ic verder. Even later roept de arts goed verstaanbaar over de ganse afdeling naar een hardhorige man: ‘Wanneer u naar de kamer mag, weet ik niet. Ik ben hier alleen om mensen in leven te houden!’

Empathie tonen, kunnen omgaan met lijden, de dood, eenzaamheid of verdriet… het is niet iedereen gegeven. Het zou een basisvaardigheid moeten zijn van elke professionele hulpverlener.
Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?