Kenny De Cuyper
is zorgmanager geriatrie in het AZ Nikolaas. Kenny doceert ook aan de Antwerpse Karel de Grote Hogeschool.

Stilstaan bij de stilte
De chaos in het verkeer heb ik weer eens overleefd, de ochtenddrukte in het ziekenhuis is bijna voorbij, en de belangrijkste telefoons en gesprekken zijn gebeurd. Straks valt er even een stilte… Het zijn kortstondige, waardevolle momenten. Je kunt er energie uit putten. In een moeilijk gesprek kan een stil moment ook heel krachtig zijn. Soms is het verhelderend, soms verzachtend. Als ik er zo over reflecteer, dan is stilte kostbaar.
De chaos in het verkeer heb ik weer eens overleefd, de ochtenddrukte in het ziekenhuis is bijna voorbij, en de belangrijkste telefoons en gesprekken zijn gebeurd. Straks valt er even een stilte…  Het zijn kortstondige, waardevolle momenten. Je kunt er energie uit putten. In een moeilijk gesprek kan een stil moment ook heel krachtig zijn. Soms is het verhelderend, soms verzachtend. Als ik er zo over reflecteer, dan is stilte kostbaar. 

Maar stilte kan ook beangstigend zijn. 

Enkele weken geleden mocht ik een dame van ver in de 80 verzorgen. Ze wist goed wat ze wou, vertelde ongenuanceerd wat beter kon en maakte duidelijk wat ‘nu!’ diende te gebeuren. Mevrouw kon mensen permanent in haar buurt houden. 

Een week later kwam ik vroeg in de ochtend naar het werk, wandelde voorbij mevrouws kamer en hoorde gekreun. Was mevrouw gevallen? Had ze pijn? Ik meldde het geluid aan de verpleegkundige en student van de nacht.

Toen ik terug voorbij de kamer ging, riep mevrouw me binnen en zei: ‘Trek me recht. Ik lig niet goed.’ Zo kende ik haar inderdaad. Voorzichtig zette ik haar rechter in bed, met een kussen in de rug. De buurvrouw knipoogde en glimlachte mee onder het laken. 
Plots staarde mevrouw me aan en zei niets meer. Ik voelde de kracht in haar armen minderen. De handgreep verslapte. Ze bleef me aanstaren en zakte in het kussen.
De hoofdverpleegkundige was binnengelopen, de student van de nacht stond aan het voeteinde, het reanimatieteam was er als de bliksem bij. Zoveel mensen rondom haar, maar mevrouw zweeg voor eeuwig.

De studenten waren onder de indruk. Het reanimatieteam vertrok. En de buurvrouw… die bleef verbijsterd in stilte achter. Het moest wel confronterend zijn om zo een levendige buurvrouw van ongeveer dezelfde leeftijd plots te zien ‘vertrekken’. Toen ik het navroeg, beaamde zij het. Maar ze werd vooral stil van de gedachte aan haar echtgenoot, die in de laatste levensfase zat. Het levenseinde kwam die morgen wel heel dichtbij.
De boodschap voor mij is: wees waakzaam voor de beleving van stilte. Ze is meer aanwezig dan gedacht, onverwacht en soms onopvallend. 

Kenny De Cuyper is zorgmanager geriatrie bij AZ Nikolaas, lector bij Karel de Grote hogeschool in Antwerpen, en lid van de werkgroep ouderenzorg NVKVV.
Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?