Patricia Decoster
is hoofdverpleegkundige op de afdeling acute gerontopsychiatrie in het UPC Sint-Kamillus in Bierbeek.

Blogberichten 2012
Wat ons bezig houdt - 13 september 2012

Elke dag opnieuw worden we op dienst geconfronteerd met kleine "brandjes"; collega's die ziek vallen, privéproblemen bij collega's zodat functioneren moeilijk wordt op dienst, frustraties omdat de maatschappij geen plekje heeft voor onze patiënten, en ga zo maar door. Elke dag wordt het vatje gevuld met de beslommeringen van de dag. Ik kom dan na zo'n dag thuis en daar is weer de gewone routine van de avond; avondeten, kinderen naar bed, oudere kinderen hun puberteit laten bot vieren, ... Therapeutisch werk op dienst, thuis.... Als hoofdverpleegkundige mag ik niet klagen. Ik heb een team dat veel aankan hoewel het op onze dienst niet altijd makkelijk is. Problematieken worden complexer. Ook in de psychiatrie is het vaak zo dat er sprake is van een combinatie van problemen. Hierdoor worden de competenties die de mensen moeten hebben ook steeds groter. Het vraagt van ons vele inspanningen om iedereen mee op de kar van vorming te krijgen. Als je veel vorming toestaat op dienst dan verhogen je competenties maar dalen de aanwezigheden op dienst. Het is steeds zoeken naar het juiste evenwicht.


Sociale media in de verpleegkunde - 13 augustus 2012

Ik ben weer maar eens verplicht om na te denken over het omgaan met sociale media in ons beroep. Ik vind het een moeilijk item. We verwachten dat iedereen mee is. Dat een net de plaats is om te delen maar... Is dat wel zo? Hoe ver kunnen we gaan in het delen van onze professionele wereld? Wat is de invloed van ons schrijven op het net? Het blijft een vraagteken voor mij. Ik zet hier op deze site af en toe een tekstje maar ik heb geen idee wat er verder mee gebeurt. Is deze site dood? Leest iemand nog wel eens wat hier staat? Ben ik misschien niet uitdagend genoeg? Of zet ik niet genoeg de vuile was buiten? Zijn wij mensen alleen nog maar uit op sensatie? Hoor mij nu? Ik lijk wel een of ander slecht bladje?! Ik zou hier bloggen over mijn job. Ik weet dat maar ik moet me ook houden aan mijn beroepsgeheim. Wat dat laatste betreft, ik ben wat opzoekingswerk gaan doen. Het is povertjes wat je vindt rond sociale media en beroepsgeheim. Boeken genoeg rond het onderwerp en een aantal hele goeie volgens de collega's maar zijn ze al mee met de wereld van de sociale media.
Gisteren was facebook nog een echte hit maar vandaag lijkt het niet meer dat te zijn. Ik hoor nu op de radio dat er meer getwitterd wordt. Wat nu? Komt er binnenkort weer iets nieuw op de markt? Lopen we als middelmatige computergebruiker altijd achter? Gaan de mensen binnenkort op consult bij een computerscherm en doen ze testen op het ding om zo hun scores te kunnen inbrengen en hun diagnose te weten? Gelukkig heeft mij computer geen zachte handen en is hij niet bestand tegen water. (rarara) Ik hoef echt niet alles te delen met dat ding om gelukkig te zijn.


Sociale media in de verpleegkunde - 21 juni 2012

Ik heb maar weer eens een vorming gevolgd over het gebruik van sociale media. Ik blijf het heel fascinerend vinden wat de mogelijkheden van het medium zijn. Ik merk ook dat meer en meer info op het net verschijnt over allerlei onderwerpen. Onlangs hadden we op de afdeling vragen over het aanleggen van een korte rekverband. Als je dan op zoek gaat op het net vind je al snel alle info en zelfs een filmpje van hoe het moet. Ik ben blij met die mogelijkheden maar ben ook op mijn hoede. Het web is niet de patiënt, en al die aandacht voor de sociale media en zijn mogelijkheden mag niet maken dat we onze hoofdbezigheid uit het oog verliezen.


Hoofdverpleegkundige, soms een eenzame job - 14 mei 2012

Vandaag heb ik een moeilijke dag gehad. Iedereen op dienst verwacht van een hoofdverpleegkundige dat ze beslissingen neemt. Dat ze achter een team staat, enz. Ik vind dat niet altijd zo gemakkelijk. Een team betekent ook verschillende mensen en verschillende karakters. De meningen over hoe we een behandeling moeten uitwerken liggen niet altijd in dezelfde lijn. Ook is het soms zo dat mijn persoonlijke mening niet overeen komt met de visie van de afdeling. Ik raak dan wel eens in de war. Wat nu gedaan? Er wordt van mij verwacht dat ik duidelijkheid schep en liefst meteen. Dat laatste vind ik niet kunnen. Ik ben iemand die een klankmuur nodig heeft om tot een mening te komen. Dat betekent ook veel horen, zien en weer veranderen tot je tot een definitief idee, besluit komt. Hierdoor blijft het team af en toe toch op hun honger zitten. Ik wou dat ik de druk om het goed te doen soms kon laten varen waardoor ik misschien makkelijker tot een ok besluit zou komen dan nu. Ik heb toch vaak het gevoel dat als je dan een besluit neemt je toch weer afgerekend wordt op die beslissing. Zeker als het besluit niet gedragen wordt door een heel team.


De sociale verkiezingen - 22 april 2012

't Is verkiezingstijd ook op de werkvloer. Op 10 mei is het verkiezingsdag bij ons op het werk. De jonge werknemers weten niet goed wat te doen. Sociale verkiezingen waar is dat goed voor? Op wie moet ik stemmen? Ik ken die mensen van gezicht maar ik zou niet weten waar de vakbonden voor staan? Wat hebben ze al gerealiseerd? Ik was niet echt verwonderd van de vele vragen die op me afkomen. Vele jonge medewerkers zijn helemaal niet bezig met vakbondsgebonden thema's. Ja, ze willen meer loon of gehoord worden maar de vakbond, ...? Ik merk dat ze eigenlijk niet goed weten wat deze mensen doen of gedaan hebben. De witte woede zegt hun eigenlijk niets meer. Raar hé, hoe snel het allemaal gaat? Ik probeer dan vanuit mijn jaren dienst te vertellen wat er allemaal is veranderd. Na 17 jaar werken is dat al een kleine opsomming geworden. Vele van die veranderingen hebben we te danken aan de vakbonden die ons vertegenwoordigen op overlegmomenten. Bij ons op het werk liggen de woorden vakbond en NVKVV nogal moeilijk. ik begrijp het niet goed. We zijn geen vijanden. We verdedigen soms wel andere belangen. Ik zie daar geen graten in. Het is zelfs zo dat ik zeer actief ben in het NVKVV en mijn ega zeer actief in de vakbond. Wij hebben wel eens een discussie maar op dat vlak komen we goed overeen. We beseffen maar al te goed dat beide organisaties belangrijk zijn voor de toekomst. Wij, NVKVV-ers, streven voor ons vak! Zij, de vakbond, verdedigen heel de sector. Dat is nu eenmaal anders.
Ik wens van hieruit één ieder die opkomt met de sociale verkiezingen heel veel succes.


't Is een verpleegkundige - 5 april 2012

Iedereen zal het nieuws wel hebben gehoord of gelezen; een verpleegkundige die werkte in de psychiatrie is opgepakt voor pedofilie. Heel uitgebreid staat de hele media stil bij alle informatie die ze maar kunnen te pakken krijgen. Ik word daar een beetje niet goed van. Moet dat echt? vraag ik me dan af. Worden wij gelukkiger of ongelukkiger met de boodschap dat meneer X in dorpje Z een pedofiel is. Zijn we iets met het feit dat we nu ontdekken dat als je vandaag een feit begaat. Je morgen niet in de gevangenis zit. Iedereen wordt geïnterviewd tot de directeur van het psychiatrisch ziekenhuis toe.
Ik heb erover nagedacht. Er komt iemand solliciteren voor een job. Wat kan je die persoon allemaal vragen en hoe controleer je als werkgever de info? Ik weet het niet. Solliciteren is toch ook een beetje een verkoopstechniek? Je komt je aanbieden en je doet je op je best voor. Het is niet zo eenvoudig om tijdens een gesprek en wat testen de competenties naar waarheid te kunnen inschatten. Dan heb ik het nog niet over de mogelijkheid tot groeien en de inzet van mensen op een afdeling.
Ik werk met een team van mensen en van sommigen wet je wat over hun privé maar dat is niet bij iedereen het geval. Ik vind dat dat ook niet hoort. Als werkgever kan je toch niet maken dat je het gehele privé leven van je mensen kent. Ik hoop dat mensen nog geloof houden en vertrouwen in iemand anders. Hoe moeten we anders als hulpverleners verder? Iedereen is geen boeman!

Verantwoordelijkheid - 6 maart 2012

Ik heb me eens bezonnen over mijn job. Pas op, ik doe mijn job dolgraag en wil voor het ogenblik ook niet ruilen maar...
Soms word je door onverwachte gebeurtenissen op een afdeling toch maar eens op de werkelijkheid gedrukt. Elke dag ben ik met mensen bezig. Ik ben met mijn team bezig. Ik ben verantwoordelijk voor een dienst dus ook voor de kwaliteit van zorg op een afdeling. Mijn teamleden zijn mijn armen en mijn ogen. Ze handelen, behandelen, observeren en verzorgen de mensen op de afdeling. Ik word verondersteld telkens de juiste keuzes mee te ondersteunen. Hierdoor ben ik af en toe ook bang. Wat als ik de verkeerde beslissing neem? Wat als ik het toch niet zo goed weet? Wat als ... We zijn allemaal maar mensen en handelen zoals we geleerd hebben. Maar wat als je toch fouten maakt? Op een kantoor een dossier fout leggen is een ramp soms maar op een afdeling een verkeerde inschatting maken bij een patiënt kan serieuze gevolgen hebben. Wij als hoofdverpleegkundigen hebben een bijzondere plaats in de radaren van het ziekenhuis. Spijtig genoeg worden we daar niet altijd in herkend. Onlangs op één van onze vergaderingen kwam onze negativiteit ter sprake. We zijn vlug geneigd om te klagen. Misschien moeten we eens meer de zonnige kant van ons zijn in de kijker stellen. Op momenten van onzekerheid in mijn job kan ik elke ondersteuning gebruiken. Gelukkig is ons multidisciplinair team een goed vangnet voor mijn doemdenken. Merci mannen en vrouwen voor dat schouderklopje of dat lachende gezichtje.

Job selectie: wat is doorslaggevend? - 6 februari 2012

De feestdagen zijn gepasseerd. De drukte van de afdeling valt weer mee. De grootste problemen met zieke collega’s zijn van de baan. Nieuwe collega's vinden is niet altijd zo evident. Sollicitaties komen bij ons in het ziekenhuis neer op de hoofdverpleegkundigen samen met de doelgroepcoördinatoren. Het doet wel raar. Je moet selecteren en je kan niet zo maar de eerste de beste nemen maar aan de andere kant is er maar een beperkt aanbod. Er is zo'n grote vraag naar verpleging dat je ook wel merkt dat de verpleegkundigen zeer selectief zijn. Zij kiezen ook naar gelang hun interesses en hun noden. Ik vraag me wel eens af wat er doorslaggevend is. Jullie nieuwe collega's of zij die eens willen veranderen, wat vinden jullie een troef? Wat vinden jullie echt belangrijk?

Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?