Patricia Decoster
is hoofdverpleegkundige op de afdeling acute gerontopsychiatrie in het UPC Sint-Kamillus in Bierbeek.

Een schoon beroep
5 februari 2013

Vandaag heb ik weer maar eens iets geks gehoord. “Wij zijn er in de zorg niet goed in elkaar een pluim te geven, iemand in de bloemen te zetten of te nomineren voor een parel in de verpleging.” Wat zit hier achter? Zijn we bang dat als we de andere in het spotlicht zetten dat we zelf te hard verbleken? Of gunnen we onze collega's geen prijzen? Ik begrijp het niet goed.

Dat is net zo voor onze beroepsfierheid. Ook deze zit behoorlijk in het slop. Tijdens mijn werkuren zeg ik vaak tegen mijn collega's dat ze zeer bijzonder werk leveren. Er wordt van een verpleegkundige heel wat verwacht. Multitasking is de verpleegkundige niet vreemd. Toch kijken de mensen vreemd op als ik ze dit zeg en wordt er wat gegniffeld. Ik meen echter al wat ik zeg (in deze context toch).

We blijven ons in de schaduw zetten van al de andere disciplines. Dit is geen bewust proces. We doen dat gewoon. Het is ook niet ALTIJD zo en niet over elk onderwerp maar toch. De media richt zich naar dokters of patiënten als ze iets over gezondheidszorg willen weten. Het is maar zelden dat ik een artikel lees waarin een verpleegkundige aan het woord is. Hoe komt dit toch? We zijn voor zoveel zaken verantwoordelijk als je de zorgpaden van patiënten bekijkt. We zijn vaak 24 uur met de mensen bezig. De maatschappij lijkt ons vaak te vergeten. “We zijn maar de verpleegkundige” of nog zo'n dooddoener; “ Gij hebt toch een schoon beroep hé zuster. Het was zeker een roeping!?”

Reageer

Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?