Reinhilde Seutin
is clinical nurse manager
van een dialysecentrum van DaVita in Boulder, Colorado
in de Verenigde Staten.
 

Verpleegkunde en sport
9 april 2013

Deze week schrijf ik over het belang van sport binnen de verpleegkundige opleiding en het belang om het te onderhouden als je werkt.
 
Toen ik in '77 afstudeerde, en ook in 2003, werd er eigenlijk niemand warm gemaakt om te sporten, niemand sprak over het belang van sport in het leven van een verplegende. Er was zelfs geen vak voorzien om onze conditie op peil te houden. Zeg nu zelf, we werken bijna allemaal als topsportlui, we rennen om alles klaar te krijgen en spurten somtijds door de gangen, we moeten alert zijn, 's nachts werken, omwisselen van shifts, dubbele shifts werken, niet geregeld eten of naar het toilet gaan, moeilijke beslissingen nemen, uit verlof teruggeroepen worden enz... 
Wanneer ik hier naar de Amerikaanse verpleegopleidingen kijk, dan zie ik hetzelfde fenomeen, en vraag me af hoe het komt dat er geen belang aan gehecht wordt.
 
Niet sporten of niet aan je conditie werken schaadt. Het schaadt het menselijk lichaam op lange termijn. Wij zijn de personen die de zieken moeten helpen en we krijgen psychologisch veel te verwerken, dus moeten we proactief zijn.... Wanneer je wel sport of aan je conditie werkt, neemt dat veel opgenomen stress weg.
 
Wanneer ik rondkijk en luister, hoor ik dezelfde opmerkingen, frustraties en geen manier om de negativiteit kwijt te raken. Zelf zit ik dikwijls in zeer stressvolle situaties, fysiek maar ook psychologisch, en dan helpt het echt om geregeld te sporten. Wanneer je 'sport' wordt de opgekropte bagage van de voorbije dag of de voorbije week gedraineerd. Mijn echtgenoot merkt het vooral op wanneer ik een weekje niet sport. Dus moet het wel werken. Al wil ik niet alleen voor mezelf spreken, ik hoor het ook bij anderen.

Ons bedrijf is twee jaar geleden met  een campagne gestart om personeelleden (15.000) aan te moedigen, om - als ze een ziekteverzekering via het bedrijf nemen -, de gezondheidskosten zo laag mogelijk moeten houden. Dat houdt in dat we ons gewicht binnen de perken of beter gezegd binnen de tabel moeten houden, stoppen met roken, stoppen met overdaad van alcohol en medicatie. Alles wordt netjes bijgehouden (geeft mij een gevoel van Big Brother....) maar aan het einde van de rit is je maandelijkse bijdrage lager is dan van iemand die dat niet doet.
 
Om ons nog meer te stimuleren en actie te nemen, kunnen we nu ook korting krijgen in bepaalde fitness centra, zoals de '24/7': daar kan je dag en nacht gaan fitnessen voor een lage prijs, voor $16 -10% per maand. Zelf speel ik wekelijks racketbal (een soort squash), plons het zwembad in en trek enkele baantjes, en loop gemiddeld 5 tot 6 uren per week.
 
Jaarlijks lopen we met het team de Boulder Bolder. Dat is een groot event in onze stad. Er komen professionele lopers aan de start. Wij als amateurs lopen ergens in het begin van de race. Ik loop hem telkens 'In Honour of all DaVita patients'. Het is altijd veel ambiance en de helft van de stad ligt stil die dag. Deze maand werd ik 57 jaar en eerlijk gezegd ben ik blij dat ik nog veel kan doen, vooral omdat we met z'n allen misschien langer zullen moeten werken...

Ik ben er niet zeker van of er in België ook zo'n initiatieven worden genomen om mensen binnen de verpleging aan te moedigen. Zelf ben ik er voorstander van omdat het zorgt dat we ook beter in vorm blijven. Heeft men er al ooit over nagedacht om binnen de opleiding verpleegkunde sport aan te bieden, of wordt bewegen enkel op het ergonomisch werken binnen het veld gehouden?
 
Misschien eens interessant om over na te denken en initiatieven op te starten. Een race door een stad met alleen verpleegkundigen: een nursesrace...?
 
Wens jullie een fantastische start van de week toe! 
Veel groetjes uit een lente-achig Boulder,
 
Reinhilde

Reageer

Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?