Reinhilde Seutin
is clinical nurse manager
van een dialysecentrum van DaVita in Boulder, Colorado
in de Verenigde Staten.
 

Een week vol emoties
Ik ben onverwacht naar BelgiŽ gevlogen omdat een familielid zwaar ziek was. Ik bleef enkele dagen in BelgiŽ, ging weer naar Boulder en ik was de volgende dag weer op dienst. Ik werd onmiddellijk met triestig nieuws geconfronteerd.
Eén van onze recent getransplanteerde patiënten was plots overleden aan de gevolgen van een infectie. Ik was echt geschokt want de patiënt was in goeie conditie, deed bergtochten, was elke dag buiten met zijn hond, deed klussen thuis en gaf les aan een community college. Ik zag hem nog enkele weken geleden en hij maakte volop plannen voor een wereldreis volgend jaar.
Hoe kon dat nu gebeuren? vroeg ik me af. Toen ik naar de memorial service ging hoorde ik dat de overledene in contact was gekomen met het water van de overstromingen.
De getransplanteerde patiënt gebruikte immunosuppressants. Door de verminderde weerstand kon hij deze keer de infectie niet overwinnen. Binnen de 48u was hij overleden niettegenstaande alle beste zorgen.
Het was een bittere pil want je hoopt dat elke dialysepatiënt een nier kan krijgen en dan in leven blijft of toch terug een normaal leven kan leiden.
Maar als je met zoveel natuurgeweld wordt geconfronteerd moet je echt alert blijven. Kleine kwetsuren worden vaak genegeerd, en het minste wondje is een goed 'port d'entree'. Al onze dialysepatiënten worden aangemaand om ook maar het kleinste wondje te rapporteren. Boulderites zijn immers buitenmensen vooral omdat de zon hier 300 dagen per jaar schijnt.

Op verzoek van de familie ben ik naar zijn memoriaal geweest.
Tijdens de viering toonde men foto's op een scherm waar je een goeie impressie kreeg over zijn leven. Zijn broer berekende dat de overledene 4000 uren aan de dialyse had gezeten. Daar zat ik van te kijken.  
Wekelijks dialyseren patiënten drie dagen telkens voor enkele uren. Dat creëert dat een speciale band. Soms weten we meer dan hun familie.
Voor de meeste patiënten is de dialysezaal -hun ruimte- waar ze alles onder controle hebben. 
Als één van de patiënten overlijdt dan treurt de ganse zaal. En die patiënten moet je ook opvangen. Want de confrontatie is hard, en patiënten zijn zich er van bewust dat een van hen de volgende kan zijn.

Als verpleegkundige krijg je soms moeilijke brokken te slikken en moet je over een goeie psychologische buffer beschikken.
Gelukkig worden we goed opgevangen, meestal door collega's en ook door sommige dokters, die je toch wat laten ventileren. Collega's blijven met elkaar in contact en helpen je door een moeilijke periode. 
In de VS word je als verpleegkundige vaak nauw bij het leven van patiënten betrokken. Als verpleegkundigen voeren we geregeld diepgaande gesprekken met patiënten. Ik heb daar toch moeten aan wennen.

Toch blijf ik hopen dat alle getransplanteerde patiënten een lang en gelukkig leven mogen hebben. Ik wens iedereen een goeie start van de dag toe!
Reinhilde
Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?