Reinhilde Seutin
is clinical nurse manager
van een dialysecentrum van DaVita in Boulder, Colorado
in de Verenigde Staten.
 

Dakloos en dialyse
Hoe verloopt dat in BelgiŽ?

We kregen enkele weken geleden een aanvraag van een patiënt uit Chicago om naar ons dialyse center over te schakelen. Alle papieren werden snel geregeld en de patiënt arriveerde enkele dagen later. Omdat het vrijdag was kreeg hij een ‚Friday treat’. Ik was verwonderd over de gretigheid waarmee hij de koffiekoek opat. Hij vroeg of er nog wat lekkers was, dat gebeurt niet veel maar tja, hij was duidelijk hongerig. Rond 17u30 werd hij nerveus en wou hij van de machine af ‘omdat hij ergens dringend moest zijn’. Hij werd ontkoppeld, tekende een AMA (against medical advise) en vertrok. Hij was heel vaag over waar hij moest zijn. Ik keek in zijn dossier zijn adres na en bij navraag bleek dat een daklozenopvangcenter te zijn.

De volgende week kwam deze patiënt niet opdagen. Ik schakelde onze sociale werkster en supervisor in. We waren echt ongerust. We gingen zoeken op plaatsen waar veel daklozen samenkomen. Ik vond een vrijwilliger van de Presbyteriaan church die verantwoordelijk is voor de voedselbedeling. Ik mocht geen uitleg geven over de patiënt (dat is niet toegelaten bij wet) maar ik liet mijn kaartje achter.

Tijdens mijn kort bezoekje stelde ik vast dat de daklozenopvang goed is uitgebouwd: aan een kerk wordt voedsel bedeeld; ze mogen dagelijks een douche nemen, elke kerk organiseert op verschillende dagen ontbijt of lunch. Ik vernam dat rond 17u30 eten wordt bedeeld éndat de slaapplaatsen worden toegewezen. Dus als onze patiënt niet op tijd is voor de verdeling van slaapplaatsen, moet hij buiten slapen en dat is in de Rocky Mountains niet te onderschatten want momenteel is het tussen -10/-18C s nachts. Dat verklaarde waarom deze patiënt zo dringend weg moest.

Volgende dag kwam onze dakloze patiënt terug opdagen: hij had het erg druk gehad en was vergeten om te komen. Hij was vier dagen afwezig geweest en dat was zichtbaar. Hij was onrustig en ook wat onder invloed van wiet. Hij kon zijn arm moeilijk stilhouden en wilde al snel weer ontkoppeld worden van het toestel. Ik besloot om hem naar het ziekenhuis te sturen maar hij liet verstaan dat hij eigenlijk niet meer wil verder leven, geen dialyse dus...

Jullie zullen misschien denken waarom loop je zulke mensen achterna? Wij maken geen onderscheid, en alle patiënten krijgen een opvolging. Het is een deel van onze manier van werken. We leven erg mee met hun thuissituatie. Soms schakelen we zelfs de politie in om te controleren of alles goed gaat. Maar niet alle patiënten zijn gemotiveerd. En soms moet je hen laten gaan…
 
Ik verwachten dat we deze patiënt niet meer zullen zien. Ik kijk telkens uit als ik daklozen zie.  Hun leven is niet eenvoudig: steeds wachten tot iemand geld  of eten geeft, uren in de kou buiten staan, niet in staat zijn om een dieet te volgen of medicatie te kopen.

Mijn vraag is: hebben jullie ook zo’n ervaringen? en hoe vangen jullie die op ?

Ik kijk uit naar je reactie

Reinhilde

 

Geef uw Gebruikersnaam en Paswoord.
Gebruikersnaam
Paswoord
Blijf ingelogd
Paswoord vergeten?